Αυτές τις μέρες

Θα πουν πολλοί 
πως σ΄αγαπούν
Μην τους πιστέψεις
Είν' οι γιορτές
Χαρά να δώσουν θέλουν
και να βρουν

Θα πουν πολλοί
πως σ΄έχουν νοσταλγήσει
Μην τους ακούς
Ξένοι, απ' το χθες
Είκοσι χρόνια
έχουνε αργήσει

Ψάχνουν παλτό
να ζεσταθούν
Φτωχοί κι αυτοί
Συγχώρησέ τους
Τις τρύπες πού 'χεις
δεν θα δουν
μες στη βροχή
Αγκάλιασέ τους

Αλέξανδρος Βαναργιώτης

Η βάρκα

Πήγαινε πέρα δώθε
η βάρκα από το κύμα
άδεια
κι είχε μια τραγικότητα 
μέσα στο κρύο
και κάτω από τον γκρίζο ουρανό
Θύμιζε τόσες άδειες αγκαλιές
που περιφέρονται στο πλήθος
μόνες
χωρίς ελπίδα να τις επιλέξουν
κι ας είναι πάντα ανοιχτές
και πάντα τόσο πρόθυμες
να σφίξουν
στον φιλόξενό τους κόρφο
την ερημιά των ανθρώπων

Αλέξανδρος Βαναργιώτης

Η κιβωτός

Πίστευα πάντα στην αγάπη
Σ' όλες τις μάχες ηττήθηκα
Τα δάκρυά μου πλάτυναν τη θάλασσα
Σ' όλες τις ήττες σταυρώθηκα
Τώρα απάνω μου απλώνουν πανιά
Ταξίδι χωρίς κατάρτι δεν γίνεται
ούτε καράβι ταξιδεύει δίχως θάλασσα
Πίστευα πάντα στην αγάπη
κι έγινα μία κιβωτός
να προστατεύσω μέσα μου
ό,τι σώζεται

Αλέξανδρος Βαναργιώτης

Άσμα δημοτικοφανές (εις δεκαπεντασύλλαβον)

Φυσά βοριάς στην πόρτα σου
αέρας μανιασμένος
χτυπά παραθυρόφυλλα
σφυρίζει θυμωμένος

Σπάνε στα δέντρα τα κλαδιά
οι καλαμιές λυγίζουν
κι από το κρύο τα πουλιά
φεύγουν και δε γυρίζουν

Εγώ που χρόνια σ' αγαπώ
και δε φοβάμαι Χάρο
θα τον νικήσω το βοριά
και θά 'ρθω να σε πάρω

Φυσά βοριάς στο σπίτι σου
νοτιάς στην αγκαλιά μου
Άμα την πόρτα σου διαβώ
χαρά στη γειτονιά μου

Αλέξανδρος Βαναργιώτης

Πίσω απ' το χαμόγελο

Δεν είμαι ποιητής
Όλοι οι στίχοι μου είναι ΑμεΑ
Ή μάλλον η ψυχή μου είναι ΑμεΑ
Της λείπει ένα μάτι τρυφερότητας
Ένα αυτί συγκατάβασης
Ένα χάδι συγχώρεσης
Μα προπαντός της λείπουν
Δύο πόδια Αγάπης
Οι στίχοι μου λοιπόν
Είναι οι πατερίτσες μου
Το καροτσάκι
Το ακουστικό μου
Κι αν με βλέπετε να περπατώ
Αρτιμελής και περήφανος
Είναι γιατί έμαθα
Να κρύβω
Σε εικόνες
Το χάος

Αλέξανδρος Βαναργιώτης

Διάπυρος χιτώνας

Το δηλητήριο που σκότωσε το Νέσσο
το πήρες πίσω Ηρακλή
σε πορφυρό χιτώνα
Υποκρισία πλήρωσες
τη Διηάνειρα δήθεν
πως αγαπούσες
Αν δεν μπορείς να αγαπάς
κολλάει πάνω σου
η αγάπη
και σε καίει

Αλέξανδρος Βαναργιώτης

Ακροστιχίδα

Αν βρεις στο δρόμο σου φωτιά
Γέλα! Θ' ανοίξει ο ουρανός και θα τη σβήσει
Αν βρεις φτερά
Πέτα μακριά. Κει που ο
Ήλιος δεν θα δύσει

Αλέξανδρος Βαναργιώτης

Αργώ, Αβέρωφ, Ιωλκός, Ηλύσια

Θολό το βλέμμα 
πίσω από την κουρτίνα 
του καπνού που ανεβαίνει
Θολό το τζάμι του τραίνου
που πίσω του με κοίταζες
με μάτια υγρά
όμοια με την υγρασία
του Θερμαϊκού
που σκέβρωσε τα κορμιά μας
τόσα χρόνια
Κορμιά
που κάποτε έσμιξαν
σε ξενοδοχεία
με ονόματα παλιά
όπως το νερό που πότισε
τους τοίχους τους
Που φιλοξένησαν
στην ενδοχώρα
πόθους και φόβους
μιας ζωής
της ζωής μας
που μόλις άρχιζε

Αλέξανδρος Βαναργιώτης

Θεσσαλονίκη

Παλιά φτηνά ξενοδοχεία
κρεβάτια που έτριζαν
πηχτή υγρασία
Τι προϊδεασμός... 

Μετά

μες στην ομίχλη χάθηκες
μ' ένα θλιμμένο τραίνο
κι έτριξε πίσω τ' όνειρο
σαν στεναγμός
και έσβησε

Αλέξανδρος Βαναργιώτης

Η ποινή της αγάπης(τραγούδι)

Αν η αγάπη ήταν ποινή
θά 'θελα νά τρωγα ισόβια
σ' ένα ανήλιαγο φιλί
της αγκαλιάς μια φυλακή
που ελλοχεύουν των χαδιών
τα επεισόδια

Αλέξανδρος Βαναργιώτης

Το θαύμα

Ξέχνα αρρώστιες κι ανημπόριες

Το κρεβάτι στο οποίο είσαι καθηλωμένος

Το σπίτι που είσαι  κλεισμένος

Το πλήθος που σε πνίγει με οίκτο

Και περιέργεια

Τους γραμματείς που σκανδαλίζονται

Κι αναρωτιούνται για το "αφέωνται"

Αγάπα τους ανθρώπους

Και τότε αυτοί θα τρυπήσουν
Τη στέγη

Αγάπα τους ανθρώπους

Και δεν θα χρειαστεί να πεις
"Άνθρωπον ουκ έχω"

Κι ίσως στο τέλος

Τριγυρνάς με το κρεβάτι στην πλάτη

Αλέξανδρος Βαναργιώτης

Κραταιά ως θάνατος αγάπη (Άσμα Ασμάτων)

οι εικόνες του χαράκτη Τάσου

Πολλοί οι τετρωμένοι της αγάπης

Χιλιάδες οι νεκροί στα πεδία

των μαχών της

Αρίφνητοι πνιγμένοι

στα βαθιά νερά της

Κι είχαν όλοι εκείνο το σημάδι

στα θλιμμένα μάτια τους

Κάτι από το βλέμμα της Ραχήλ

το απαρηγόρητο

Κραταιά ως θάνατος αγάπη

Σφραγίδα λόγχης στην καρδιά

Στους βραχίονες τραύμα

Αλλά με στήθη γλυκύτερα

από κρασί

Με άρωμα πιο δυνατό

απ' όλα τα αρώματα

Και όμορφη

όπως τα κρίνα

που βγαίνουν την άνοιξη

κρύβοντας μέσα τους

το νεκρό σπόρο

Αλέξανδρος Βαναργιώτης

Ήθελα τόσο, τραγούδι

Ήθελα τόσο να μου πεις 
πως μ’αγαπάς
είχα ανάγκη να ακούσω 
αυτή τη λέξη
σαν συμφωνία του Μπετόβεν 
της χαράς
ένιωσα μέσα μου τον πόθο
και την έλξη

Είχα κλειστεί στα γκρίζα τείχη μου
καλά
σαν μαγεμένος απ’ της νιότης μου
τη ρέμβη
κι ήρθες σαν άνοιξη Βιβάλντι που
σκορπά
μύρα και χρώματα στη μέση του
Δεκέμβρη

Ήθελα τόσο να μου πεις
πως μ’αγαπάς
νά ‘μαστε οι δυο σαν το αντάτζιο του
Αλμπινόνι
μια αρμονία της ψυχής
που αναζητάς
που δεν θα βρεις ποτέ στον κόσμο
αν είσαι μόνη

Αλέξανδρος Βαναργιώτης