Το θαύμα

Ξέχνα αρρώστιες κι ανημπόριες

Το κρεβάτι στο οποίο είσαι καθηλωμένος

Το σπίτι που είσαι  κλεισμένος

Το πλήθος που σε πνίγει με οίκτο

Και περιέργεια

Τους γραμματείς που σκανδαλίζονται

Κι αναρωτιούνται για το "αφέωνται"

Αγάπα τους ανθρώπους

Και τότε αυτοί θα τρυπήσουν
Τη στέγη

Αγάπα τους ανθρώπους

Και δεν θα χρειαστεί να πεις
"Άνθρωπον ουκ έχω"

Κι ίσως στο τέλος

Τριγυρνάς με το κρεβάτι στην πλάτη

Αλέξανδρος Βαναργιώτης