Δευτέρα, 6 Μαρτίου 2017

Τότε που...


Μοιάζαμε
πολύ μοιάζαμε
όπως οι φύτρες
των φυτών
και οι σταγόνες της βροχής
Τόσο αθώα η χαρά μας
και η λαχτάρα για παιχνίδι
Τόσο ευάλωτοι στο μάλωμα
Τόσο μαθημένοι να σκύβουμε
από ντροπή το κεφάλι
Μοιάζαμε
πολύ μοιάζαμε
καθώς τρέχαμε
στα λιβάδια της αγάπης
Τότε που δεν ήμασταν ακόμη
άντρας και γυναίκα
που δεν είχαμε γίνει
εγώ κι εσύ
και δεν ξέραμε
πως μας ετοίμαζαν
για την αρένα
των μονομάχων


Αλέξανδρος Βαναργιώτης

Τετάρτη, 1 Φεβρουαρίου 2017

Καταχνιά

Γενέτειρα αίσθηση
Όλες οι οργανικές κατειλημμένες
στις περιοχές μετάθεσής σου
Χρόνια περιφέρομαι ως αναπληρωτής
σε λειτουργικά κενά
του έρωτα
χωρίς ελπίδα
μονιμοποίησης
Θα μου πεις
υπάρχουν τόσοι και τόσοι
αδιόριστοι
Με τη σκέψη αυτή
αποδέχτηκα το ρόλο
του Εμιγκρέ
Να ξέρεις όμως
πως ο άνθρωπος
έχει ανάγκη από πατρίδα
Τα τρόφιμα τελειώνουν
Στα σκοτεινά
και βουρκωμένα
χαρακώματα του εγώ
χωμένοι
πολλοί σαν κι εμένα
μην αντέχοντας πια
την παγωμένη σιωπή
του κάμπου
ετοιμάζονται
για μια ηρωική έξοδο
στη σταύρωση
Mπορώ να λέω δόξα τω Θεώ
γιατί όταν πείνασα
ήρθαν φίλοι
και μου έδωσαν να φάω
Όταν δίψασα
ακόμα και ξένοι
μου πρόσφεραν ένα ποτήρι νερό
Σε τόπους μακρινούς
και αφιλόξενους
μια οικογένεια
με περιμάζεψε
και με φιλοξένησε
Τις ώρες της απογύμνωσης
βρέθηκε ένας Σημ κι ένας Ιάφεθ
να με ντύσουν
Γλίτωσα έτσι τη ντροπή και το κρύο
Όταν αρρώστησα
πολλοί μ’ επισκέφτηκαν στο νοσοκομείο
και στη φυλακή της μοναξιάς
μου χτύπησαν την πόρτα
και ρώτησαν τι κάνω
Να είναι πάντοτε οι ευλογημένοι
του Θεού
και να κληρονομήσουν τη βασιλεία
Κι εμείς όσο υπάρχουν
τέτοιοι άνθρωποι
ας ελπίζουμε
σ’ έναν καλύτερο κόσμο

ΑΒ
Είναι κι εκείνες οι μέρες
Είναι κι εκείνες οι μέρες
που περισσεύεις
που δε χωράς
σε κανένα όνειρο
Σε στενεύουν οι λέξεις
και δεν βρίσκεις τρόπο
να περάσεις στο αύριο
Μοιάζεις τότε με τους λυπημένους
των σταθμών
που ακούνε τις αφίξεις
και τις αναχωρήσεις
χωρίς να έχουν προορισμό
και χωρίς να περιμένουν κανέναν
πέρα από
τη γκιλοτίνα της νύχτας
που θα πέσει πάνω
σ' αισθήματα, επιθυμίες
κι αυτολύπηση
που θα πέσει λυτρωτικά
για να σηκωθούν μετά
σαν φαντάσματα
να πρωταγωνιστήσουν
ξανά
στο αιώνιο πένθος

ΑΒ
Είμαι ένας παρατηρητής
του ουλαμού των ελεύθερων παρατηρητών
Κάθομαι πίσω από μια κουρτίνα
Καταγράφω και
σου στέλνω σύντομες επιστολές
Το οπτικό μου βεληνεκές
εξαρτάται πάντα
από τη θέση του παράθυρου
και από τον άνεμο
-ο κρύος άνεμος
συστέλλει το κλείστρο
της ψυχής
και περιορίζει δραστικά
τη θέαση-
Πολλά μηνύματα θα βρεις
κρυμμένα στο κείμενο
της μέρας
Είναι κώδικας κοινός
στους παρατηρητές
Επιλέγουν λέξεις
με επαναλαμβανόμενα
φωνήεντα και σύμφωνα
όπως το α και το ω
το π και το ς
Τα ενδιάμεσα
τα συμπληρώνει ο νους
λένε οι ειδικοί
Το άδικο με τους παρατηρητές
είναι ότι κανείς ποτέ δεν έλαβε απάντηση
Κρύβονται τόσο καλά
που περνούν απαρατήρητοι
Όσες φορές τους αναζήτησαν
βρήκαν μόνο τα παπούτσια τους
κάτω από την κουρτίνα
κι έναν ήσκιο δίπλα
στο παράθυρο
σαν αυτόν που αφήνουν
τα παλιά κάδρα στους τοίχους
εκείνα που εικονίζουν
ζωές
που υπήρξαν

ΑΒ
Χιόνι
Ίχνη παράλληλα,αντίθετα
διασταυρούμενα
από ζωές που δεν συναντήθηκαν

...
Τ' όνειρο βουλιάζει
σε μια υδαρή πραγματικότητα
κι ο έρωτας αποδημητικός
αναχωρεί με τα πρώτα κρύα
Μόνο η αγάπη μένει
κι είναι η ρίζα της μνήμης
Μόνο η αγάπη μένει
και ξέρω πια καλά
ότι δεν μ' αγάπησες

ΑΒ