Θεσσαλονίκη

Παλιά φτηνά ξενοδοχεία
κρεβάτια που έτριζαν
πηχτή υγρασία
Τι προϊδεασμός... 

Μετά

μες στην ομίχλη χάθηκες
μ' ένα θλιμμένο τραίνο
κι έτριξε πίσω τ' όνειρο
σαν στεναγμός
και έσβησε

Αλέξανδρος Βαναργιώτης

Το όνειρο

Ήμουν λέει ξαπλωμένος σε μια καταπράσινη πλαγιά,
 λίγο πιο ψηλά άρχιζαν τα έλατα.
 Μύριζε ρετσίνι και ρίγανη. 
Δεν υπήρχε γύρω ψυχή. 
Ξαφνικά πετάχτηκα πάνω, 
άπλωσα τα χέρια και άρχισα να τραγουδώ και να χορεύω
 ένα δημοτικό τραγούδι, 
το "πουλιά μου διαβατάρικα".
Ποιος ξέρει ποια μακρινή ανάμνηση
 από παιδικά πανηγύρια στο χωριό ξύπνησε μέσα μου.
 Κι έλεγε το τραγούδι:
πουλιά μου διαβατάρικα
που στα ψηλά πετάτε
εμένα για δεν παίρνετε
στην ξενιτιά που πάτε
Μετά έπεσα μπρούμυτα κι άρχισα να κλαίω, να κλαίω
χωρίς όμως να μπορώ να ξεδιαλύνω
αν ήταν για τους ξενιτεμένους μου
ή αν εγώ ήθελα να φύγω για τα ξένα

Αλέξανδρος Βαναργιώτης

Πόσο ν’ αντέξεις;

Εξεγερμένοι γέμισαν 
όλες τις μέσα μου πλατείες
ταπεινωμένα όνειρα
που πίστεψαν πώς είχαν ευκαιρίες
Μολότοφ, καπνογόνα, μοναξιά
στέρηση και εμφύλιες συγκρούσεις
πόνος, θυσίες, θάνατοι
ελπίδα, προσμονή και παρακρούσεις

Έξω απ' τα τείχη ο καιρός
ίδιος με μέσα μάλλον θά 'ναι
Αύγουστος μήνας
Ποιας χρονιάς;
Αυτό μονάχα δεν θυμάμαι

Αλέξανδρος Βαναργιώτης

Αμφιβολία, ποίημα

Όνειρο ναυαγού ξεβρασμένου
Στους Φαίακες
Κύκλωπες, Σειρήνες και Χάρυβδη
Όμως ζητούσε η Ναυσικά παραμύθια
Με δράκοντες
Κι έπρεπε κάτι να πω
Για να είμαι σε ευεργέτες ευχάριστος

Μόνο τα βράδια
Που ξαπλώνω στο στρώμα μου
Μια αμφιβολία βασανίζει τη σκέψη μου
Μήπως κι αυτά που σας λέω είν' όνειρο
Μια παρενέργεια των Λωτών
Μια ψευδαίσθηση
Κι αργοπεθαίνω στων Λωτοφάγων τη χώρα

Αλέξανδρος Βαναργιώτης

Φυσούσε χθες, ποίημα

Η φωτογραφία δική μου

Τη μέρα ετούτη

Την ύψωσε ο αέρας

Κυμάτισε μες στα λευκά και τα γαλάζια

Πιασμένη στα μαλλιά κάποιας κοπέλας

Κορδέλα με σατέν και με ατλάζια

Τη μέρα ετούτη

Την  πήρε ο αέρας

Και ταξιδεύει πέρα από το χάρτη

Μ’ όσους γυρεύουν το χρυσόμαλλο το δέρας

Μ’ όσους πονούν κι όσους ελπίζουν κάτι

Στη μέρα ετούτη

δόθηκες κι εσύ

Για ένα φιλί, μία ματιά, ένα σημάδι

Το χέρι άπλωσες ζητιάνος ή παιδί

Μα έμεινε άδειο μέχρι πού ‘ρθε το σκοτάδι