Σαν σκύλος του Παυλώφ, ποίημα

Φύσηξ’ αέρας 
κι έκλεισε 
τη σιδερένια εξώπορτα
Μέσα μου κάτι σκίρτησε
και σφίχτηκε η καρδιά μου
Κι ας ήξερα πως χρόνια πια 
δεν επιστρέφει απ’ τη δουλειά 
τα δειλινά 
ο πατέρας


Αλέξανδρος Βαναργιώτης

Φυσούσε χθες, ποίημα

Η φωτογραφία δική μου

Τη μέρα ετούτη

Την ύψωσε ο αέρας

Κυμάτισε μες στα λευκά και τα γαλάζια

Πιασμένη στα μαλλιά κάποιας κοπέλας

Κορδέλα με σατέν και με ατλάζια

Τη μέρα ετούτη

Την  πήρε ο αέρας

Και ταξιδεύει πέρα από το χάρτη

Μ’ όσους γυρεύουν το χρυσόμαλλο το δέρας

Μ’ όσους πονούν κι όσους ελπίζουν κάτι

Στη μέρα ετούτη

δόθηκες κι εσύ

Για ένα φιλί, μία ματιά, ένα σημάδι

Το χέρι άπλωσες ζητιάνος ή παιδί

Μα έμεινε άδειο μέχρι πού ‘ρθε το σκοτάδι