Τετάρτη, 1 Φεβρουαρίου 2017

Είναι κι εκείνες οι μέρες
Είναι κι εκείνες οι μέρες
που περισσεύεις
που δε χωράς
σε κανένα όνειρο
Σε στενεύουν οι λέξεις
και δεν βρίσκεις τρόπο
να περάσεις στο αύριο
Μοιάζεις τότε με τους λυπημένους
των σταθμών
που ακούνε τις αφίξεις
και τις αναχωρήσεις
χωρίς να έχουν προορισμό
και χωρίς να περιμένουν κανέναν
πέρα από
τη γκιλοτίνα της νύχτας
που θα πέσει πάνω
σ' αισθήματα, επιθυμίες
κι αυτολύπηση
που θα πέσει λυτρωτικά
για να σηκωθούν μετά
σαν φαντάσματα
να πρωταγωνιστήσουν
ξανά
στο αιώνιο πένθος

ΑΒ

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου