Για το παιδί με τα άδεια μάτια

Ένα παιδί που σε κοιτάζει 
μ' άδεια μάτια

σου μιλά με συνειρμούς 

που δεν καταλαβαίνεις
κι έχει μια θλίψη ανεξήγητη
μην το περιφρονείς
Για σένα είναι θλιμμένο
Στη γλώσσα των αγγέλων
τα λόγια του
Το άπειρο του ουρανού
στα μάτια του
Το κορμί
και η ψυχή
μια άσβεστη λαμπάδα
που καίγεται
καίγεται
και
αδιαλείπτως
για σένα και για μένα
αδελφέ μου
προσεύχεται

Αλέξανδρος Βαναργιώτης

πηγάδι

Η φωτογραφία είναι της κόρης μου Ελένης

Όταν κοιτώ του φεγγαριού την τρύπα
τα βράδια στο απόλυτο σκοτάδι
νομίζω ότι είμαι σε πηγάδι
σε μια σπηλιά που φως ποτέ δεν βρήκα

-Όλα χαμένα μες στου ψέματος το υφάδι-

Και λέω, Θέ μου δώσ' μου τα φτερά μου
πού 'χα πριν του φιδιού την τρίπλα
να 'ρθω να 'μαι σε Σένα δίπλα
κουράστηκε να σέρνεται η καρδιά μου

-Χωρίς αγάπη, ζεστασιά και χάδι-

Αλέξανδρος Βαναργιώτης

Προσευχή, ποίημα

 Τοιχογραφία της Ιεράς Μονής Διονυσίου του Αγίου Όρους

Δώσ' μου ένα νεύμα
μην αργείς
η νύχτα ερημιά παντού απλώνει
Πέφτει βαριά επάνω στις ψυχές
σαν μέγκενη τις σφίγγει και τις λιώνει

Έριξα την καρδιά μου στη σιωπή
λόγια χαράς δεν βγαίνουν απ’ το στόμα
Χιλιάδες γύρω οι νεκροί
έσυραν τις ελπίδες μου στο χώμα

Πες μου από πού να κρατηθώ;
Ο φόβος χάσκει σαν πηγάδι εντός μου
Και σκέφτομαι ποιο νά'ναι πιο βαθύ
το φρέαρ της αβύσσου ή του κόσμου;

Αλέξανδρος Βαναργιώτης