Της νύχτας

Τη νύχτα ν' αγαπάμε
των ποιητών, των εραστών,
των πονεμένων 
του ονείρου και του θάνατου
των κουρασμένων
Τη νύχτα ν' αγαπάμε
όπως οι πόρνες στο σταθμό
οι προδομένοι
οι άστεγοι, οι αμαρτωλοί
οι απελπισμένοι
Την νύχτα ν' αγαπάμε επειδή
με τόσο έρεβος και πένθος
φορτωμένη
μες στη σιγή 
κυοφορεί το φως
κι έχει μια ελπίδα
στο μανίκι της
κρυμμένη

Αλέξανδρος Βαναργιώτης

Σκοτεινοί δρόμοι

Έπρεπε να διασχίσει 
άλλον έναν σκοτεινό δρόμο
Είχε θάρρος όμως
Πολλά χρόνια εμπειρίας
του έδιναν ένα αίσθημα σιγουριάς
ότι θα τα καταφέρει
-Στους σκοτεινούς δρόμους βέβαια
ποτέ κανείς δεν ξέρει -
Πήρε τρεις βαθιές ανάσες
Έκανε το σταυρό του
και... ξάπλωσε

Αλέξανδρος Βαναργιώτης

Προσευχή, ποίημα

 Τοιχογραφία της Ιεράς Μονής Διονυσίου του Αγίου Όρους

Δώσ' μου ένα νεύμα
μην αργείς
η νύχτα ερημιά παντού απλώνει
Πέφτει βαριά επάνω στις ψυχές
σαν μέγκενη τις σφίγγει και τις λιώνει

Έριξα την καρδιά μου στη σιωπή
λόγια χαράς δεν βγαίνουν απ’ το στόμα
Χιλιάδες γύρω οι νεκροί
έσυραν τις ελπίδες μου στο χώμα

Πες μου από πού να κρατηθώ;
Ο φόβος χάσκει σαν πηγάδι εντός μου
Και σκέφτομαι ποιο νά'ναι πιο βαθύ
το φρέαρ της αβύσσου ή του κόσμου;

Αλέξανδρος Βαναργιώτης