Ένα σμάρι πουλιά στο μέτωπό σου
τα όνειρα που δεν έχουν πετάξει

Αλέξανδρος Βαναργιώτης

Ο ποιητής κι ο χορευτής

Είμαι ένας παρατηρητής
Κάθομαι πίσω απ' την κουρτίνα
Καταγράφω και
σου στέλνω σύντομες επιστολές
Δεν περιγράφω όσα ζω
-δεν ζω τίποτα πέρα απ' την κουρτίνα
και το γραφείο μου-
Περιγράφω όσα βλέπω
Χρησιμοποιώ το πρώτο πρόσωπο
για να νικήσω την απόσταση
Η περιγραφή θέλει ζωντάνια
και πειθώ
Ναι, γνωρίζω τι είναι έρωτας
είδα ερωτευμένους
Είναι κι εκείνο το αρχαίο
"έρως ανίκατε μάχαν"
του Σοφοκλή που διαφωτίζει
Ξέρω τι είναι αγάπη
Είδα τη θυσία
και χιλιάδες κύμβαλα αλαλάζοντα
Τώρα με πετάς στην πίστα
και μου ζητάς να χορέψω ζεϊμπέκικο
Άσε με να σου περιγράψω τα βήματα
Να σου πω γι' αγγέλους με σπασμένα
φτερά που το χόρεψαν
για πονεμένους και μεθυσμένους
που δόθηκαν στο ρυθμό του και μάτωσαν
Μη με βάζεις όμως να συρθώ κι εγώ
Δεν ξέρω τον τρόπο
Δεν έχω μέσα μου
την κίνηση
και νιώθω τόσο
μα τόσο ηττημένος

Αλέξανδρος Βαναργιώτης

Βαγενάς Νάσος, Ο ποιητής κι ο χορευτής. Μια εξέταση της ποιητικής και της ποίησης του Σεφέρη

Η ποίηση

Τη νύχτα 
σ' επισκέπτεται
η ποίηση
Σε βρίσκει ημιθανή
Σου δίνει
ένα φιλί ζωής
στο στόμα
Ολόγλυκα τα χείλη της
Το γέλιο της
ανάσα ζωογόνα
Ξαπλώνει δίπλα σου
σε παίρνει αγκαλιά
και λέτε λόγια εραστών
που συναντήθηκαν
στα μαρμαρένια
αλώνια
κει που τελειώνει
ο συρμός
που έρχετ΄
απ΄τους πόνους
και τα χρόνια
Σαν φεύγει ξημερώματα
σ' αφήνει αμίλητο
μ' ατρόμητο
στα κρύα χαρακώματα
Χαμογελάς σιβυλλικά
στο στήθος σου
γλυκιά ταχυκαρδία

Σου πήρα λέει τη φωνή
Σού 'δωσα τη μαγεία

Αλέξανδρος Βαναργιώτης

Για την ποίηση

Κύριε 
συγχώρησέ μας
που γράφουμε ποίηση
Νιώθουμε ζεστασιά
όπως το παιδί
που πιπιλά
το δάχτυλό του
Βαθιά η άγνοιά μας
όπως του βρέφους
που δεν ξέρει
τη σπουδαιότητα
του αντίχειρα
Δίδαξέ μας
Κύριε
Δώσε μας μια ευκαιρία
να κοιτάξουμε
την αγάπη στα μάτια

Αλέξανδρος Βαναργιώτης