Ο χρησμός

Χτυπούσε επίμονα την πόρτα μου ένας γέρος
Τις κόρες του έδειχνε πίσω του πεινασμένες
Με εκλιπαρούσε να διαλέξω μια, να σώσω
να σωθώ
Διάλεγα πάντοτε τα πιο αθώα μάτια
Αυτά που κρύβανε το πιο μεγάλο ψέμα
Τώρα τυφλός σαν τον Οιδίποδα
ξεκάθαρα το λέω
Ας με επιλέξουν
Ο τυφλός την τύφλα του γνωρίζει
Πες μου μονάχα τ' όνομά σου τον ρωτώ
Να ξέρω ποιος τα μάτια μου θολώνει
Και μου απαντά μ' ένα χρησμό
Έαρ, ροή, ωκύπους, τύχη, αστάθεια, συντριβή
που δεν κατάλαβα ποτέ
Γι' αυτό η Σφίγγα τις ψυχές
αδιάντροπα πληγώνει

Αλέξανδρος Βαναργιώτης

Αινιγμάτων ειδήμων, ποίημα

Απεδείχθης Θηβαίος
Κορίνθιε ξένε
Ως σωτήρας της πόλης
Τις μεγάλες μας πέρασες πύλες
Αινιγμάτων ειδήμων
Μα ο ίδιος εσύ ένα αίνιγμα

Θηρευτής του δικαίου
Ή θήραμα;
Μιαρός ή αγνός;
Της σοφίας το ίνδαλμα
Μες στην άγνοια στάθηκες

Και απήλθες τυφλός
Ρημαγμένος, γυμνός από αίσθηση
Μα στα μάτια μας μπρος
Η οδύνη σε ύψωσε

Καθαρά πια οράς
Των ανθρώπων τους δρόμους
Που διάβηκες

Ως εξόριστος ζεις
Τους χρησμούς της ζωής
Ερμηνεύοντας

Αλέξανδρος Βαναργιώτης