γήρας

Μια στοίβα ρούχα περιμένουν το σίδερο να τα ισιώσει
Μια στοίβα αισθήματα περιμένουν ένα χέρι να τα απλώσει
Τότε θα στρώσουν και οι ρυτίδες
Είναι της έγνοιας που μόνο νοιάζεται και δεν την νοιάζονται

Ναι, κάπως έτσι έρχεται το γήρας

Αλέξανδρος Βαναργιώτης

Πτώση

Είχε μια θλίψη
το φθινόπωρο
που έφευγε
με μνήμες, επετείους
εξεγέρσεις
Ο χρόνος βάρος στα κορμιά μας
πρόσθετε
Ήμασταν ο κανόνας πια
κι οι εξαιρέσεις

Χθες στο παρκάκι
απρόσμενα
με φίλησαν στο μάγουλο
δυο φύλλα
Και δεν το κρύβω,
ένιωσα
μια πνιγηρή θανάτου
ανατριχίλα

Κίτρινο στρώμα
για να παίζει ο άνεμος
Να τρίζει σαν καημός
κάτω απ' το πέλμα
Ο ουρανός ήτανε πάντα
η έναρξη
Η γη το τελευταίο σύνορο
και τέρμα

Αλέξανδρος Βαναργιώτης