Είπες πως θα 'ρθεις (τραγούδι)

Είπες πως θα 'ρθεις όταν πιάσουν οι βροχές
όταν στους δρόμους τραγουδάνε
οι σταγόνες
Έχει απόψε ιντερμέδιο στις σιωπές
με κάτι αιθέριες glissando
πριμαντόνες
Είπες πως θα 'ρθεις όταν έρθει η βροχή
Κάπου μακριά παίζει ένα ρέκβιεμ
μία μπάντα
Των αυτοκίνητων στριγκλίζουν οι τροχοί
κι εγώ αμίλητος καπνίζω
στη βεράντα

Είπες πως θά 'ρθεις
Τα φθινόπωρα περνούν
και στην αυλή μας πάλι
θέριεψαν τα χόρτα
Τα βήματά σου περιμένω
ν'ακουστούν
και το κλειδί σου
να γυρνά αργά
στην πόρτα

Αλέξανδρος Βαναργιώτης

Αλέξανδρος Βαναργιώτης

11 Οκτωβρίου στις 8:42 μ.μ. · 

Η φθορά
εξ επαγγέλματος δρομέας
μας ακολουθεί μέχρι τα μέσα της
διαδρομής
κι ύστερα ξαφνικά
επιταχύνει
Ασθμαίνοντας πανικόβλητοι
τρέχουμε πίσω της
συνειδητοποιώντας με λύπη
το αναπότρεπτο της ήττας
καθώς τη βλέπουμε
διαρκώς
να πλησιάζει
στο τέρμα

ΑΒ

Ο ναός της Αναλήψεως στη Νομή

Στο εκκλησάκι της Αναλήψεως
για να μη λερωθούμε
με μια σκούπα μάζεψα τις αράχνες 
γύρω από τον σταυρό σου, Κύριε
Μετά σκέφτηκα τη βεβήλωση
Στον μικρό ναό
τη σκόνη και τις αράχνες
καθαγίασε
η υποδοχή του φωτός
που εισβάλλει πανηγυρικά
από τα παράθυρα
τις ώρες του όρθρου
κοντά τέσσερις αιώνες
η ήσυχη κουβέντα
με τους αχνούς αγίους
στις φθαρμένες τοιχογραφίες
και τους λυπημένους
που κάποτε
γονατισμένοι
φώναξαν το "εκέκραξα"
Τόσο φως εμείς ποτέ δεν είδαμε, Κύριε
αδιαλείπτως χωμένοι
στα σκοτάδια
μιας εγωτικής ύπαρξης

ΑΒ

Αλέξανδρος Βαναργιώτης

20 Οκτωβρίου στις 1:35 μ.μ. · 

Την άκρη αυτού του ηλιοβασιλέματος
που έφτασε στα μάτια μου
περνώντας θάλασσες, δάση, βουνά
Την άκρη του ηλιοβασιλέματος
που ταξίδεψε πάνω από μικρές και μεγάλες
χώρες
από πλούσιες και φτωχικές γειτονιές
Το ροδαλό φως που έπαιξε
με το ροζ τριαντάφυλλο στον ακάλυπτο
κατηφορίζοντας από ψηλές πολυκατοικίες
για ν' αγγίξει τα μάτια μου
Αυτό το ελάχιστο
μιας στιγμής φθινοπώρου
που κρατάει κάτι από καλοκαίρι
κλειδώνω στην ψυχή μου
στην υποστολή της μέρας
Μια μνήμη ιλαρού φωτός
για τις ώρες
που θα την κυκλώνουν απειλητικά
οι σκιές του θανάτου

ΑΒ

Πνίγηκες
στα μάτια ενός πληγωμένου σκύλου
που σού γλειφε το χέρι
Τα ρούχα σου
ένα ένα σε εγκατέλειψαν
Άρχισε να σε γυροφέρνει
η μυρωδιά του πεύκου
Έπιασες κουβέντα με την αιώνια
ερωμένη, τη σκόνη
Το κορμί σου
έγινε ένας μικρός βροχερός
ουρανός
Καλυψώ, είπες
θα πεταχτώ για λίγο
στην Ιθάκη

Αλέξανδρος Βαναργιώτης

Σεπτέμβρης

Κουφόβραση
πλάγιο φως
φυσάει
Η πόλη ήσυχη
μια θλίψη αναμασά
Μάτια βουβά
βήματα αργά
σαν κάποιοι να επιστρέφουν
από πολέμου
προσκλητήριο νεκρών
και των πεσόντων τα ονόματα
ο αέρας
σε λεωφόρους σέρνει και στενά
μαζί με φύλλα κίτρινα ξερά
και πεταμένες αποδείξεις
σούπερ μάρκετ

Η τιμωρία

Τόσοι νεκροί
σαν τα πουλιά θα 'ρθούνε
και θα ραμφίζουν
το μυαλό σας κάθε βράδυ

νεκροταφεία θα γεμίσουν τα όνειρά σας
θα τρέμει η ψυχή σας το σκοτάδι

Το αίμα των αθώων θα σας πνίξει
σαν τη θηλιά τους θα σας σφίγγει η γραβάτα

κι όταν χυθεί του κόσμου το μελίσσι
σαν Αρδιαίους θα σας σέρνουνε στα βάτα